Showing posts with label ခံစားရသမ်ွ. Show all posts
Showing posts with label ခံစားရသမ်ွ. Show all posts
>

လြမ္းတတ္သူမ်ားအတြက္

Thursday, October 11, 2007 8 ေယာက္၏အျမင္မ်ား

လူတိုင္းနီးပါးလြမ္းဖူးႀကမွာပါ။ မိသားစု၊သူငယ္ခ်င္း၊မိတ္ေဆြ၊ခ်စ္သူနဲ႕တျခားသူမ်ားကိုခြဲခြာရတဲ့အခါမွာေပါ့။
လြမ္းနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပါတယ္။သက္ရွိလူသားမ်ားကိုခြဲခြာရတဲ့အခါ၊ မေတြ႕ရတဲ့အခါလြမ္းတာမ်ိဳး၊
သက္မဲ့ပစၥည္းျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့အေကာင္ေလးကိုျဖစ္ျဖစ္ခြဲရတဲ့အခါ ေပ်ာက္သြားတဲ့အခါ
သတိရလြမ္းဆြတ္တာမ်ိဳးေတြျဖစ္တတ္ႀကပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲလြမ္းလြမ္း လြမ္းျပီဆိုရင္ေတာ့
ရင္ထဲမွာအင္မတန္မွခံရခက္တဲ့ေ၀ဒနာတစ္ခုကိုခံရတာကိုလြမ္းဖူးသူတိုင္းအသိပါ။
အသက္ရႉတာက်ပ္သလိုလိုနဲ႕။ခံရလားေတာ့မသိဘူး။
ထခုန္ခ်င္သလိုလို ေပါက္ကြဲေတာ့မလိုလိုနဲ႕ေလ။
လြမ္းတဲ့ေရာဂါလကၡဏာေတြေတာ့သိပ္မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ကုနည္းေတာ့သိတယ္။
ကုနည္းေျပာမွာလကၡဏာေတြဘက္ေရာက္သြားတယ္။ ကုိယ္ေတြ႕နည္းကိုျပန္ေ၀မ်ွတာပါ။
ကဲေျပာေတာ့မယ္ေနာ္။

လူတစ္ေယာက္ဟာလြမ္းေနရင္ဒီစကားေတြကိုအမ်ားဆံုးႀကားရမွာပါ
"အခ်ိန္ကကုစားသြားမွာပါ"
"ေမ့ပစ္လိုက္ပါ ဒါဆိုသိပ္မခံစားရေတာ့ဘူး"တို႕ကိုေလ။
အဲဒီစကားေတြက ေျပာရလြယ္ေပမယ့္လုပ္ရခက္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္တစ္ခုကေတာ့လုပ္ရလြယ္တယ္။ လြမ္းေနတယ္မလား။
လြမ္းလြမ္း၀ေအာင္ကိုလြမ္းပစ္။ ေမ့ရမယ္ဆုိျပီးစိတ္ကိုေဘာင္ခတ္မထားနဲ႕။
ေမ့မယ္လုပ္ေနရင္ ေမ့ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၀ေအာင္စဥ္းစားျပီးရင္ေတာ့ စဥ္းစားခ်င္ေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူး။ဒါဆုိေမ့ေအာင္လုပ္စရာေတာင္မလိုဘူး။ သူ႕အလိုလိုျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
အစားတစ္ခုကိုစားသလိုေပါ့။ အရမ္း၀ေအာင္စားျပီးရင္ စားဖုိ႕မေျပာနဲ႕
လွည့္ေတာင္ႀကည့္ခ်င္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ နည္းနည္းခ်င္းစီစားေနရင္ေတာ့ ပါးစပ္ထဲမွာစြဲျပီး
ထပ္ခါထပ္ခါစားခ်င္ေနတယ္ေလ။ အဲလိုေပါ့။

ျပီးေတာ့ေနာက္တစ္ခုကစားမ၀င္အိပ္မေပ်ာ္တာေတာ့မျဖစ္နဲ႕။ အစားစားတာကပါးစပ္နဲ႕စားတာ
လြမ္းတာကစိတ္နဲ႕လြမ္းတာ။တျခားစီပဲ။ အစားစားမွလြမ္းဖို႕အားရွိမွာေလ။ အစားမ်ားမ်ားစားျပီး
မ်ားမ်ားလြမ္းေပး။ေနာက္ဆုိလြမ္းဖို႕ကုန္သြားလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္လံုး၀ပဲအဲဒီလူကိုေမ့သြားလိမ့္မယ္။
သတိရလည္းေပါ့ေပါ့ ပဲေပါ့။ အရင္ကလိုသံေယာဇဥ္မ်ိဳးရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ကုိယ္တစ္ခ်ိန္ကဒီလူကိုအင္မတန္ခ်စ္ခဲ့တာေကာဟုတ္ရဲ႕လားဆုိျပီးျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
သူအေပၚသံေယာဇဥ္ေတြလံုး၀ကုန္သြားလိမ့္မယ္။ အျမစ္ကေနတူးဆြလုိက္သလိုေပါ့။
က်ဴပင္ခုတ္က်ဴငုတ္မက်န္သလိုေပါ့။ က်န္ေနရင္ျပန္ထြက္လာႏုိင္တယ္ေလ။

လြမ္းလြန္းလို႕ စိတ္ညစ္ရသူမ်ားဒီနည္းကိုစမ္းႀကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။
ရရာေဆးျမီးတိုနဲ႕ကုသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ၀ကၤပါ့ တုန္းကေတာ့ ဒီနည္းဟာထိေရာက္ပါတယ္။
လြမ္းေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားသြားတုန္းက
စိတ္ညစ္လုိက္ရတာ။ ညတိုင္းလည္းငိုေနရတယ္။ လြမ္းလြန္းလို႕။ ေနာက္ေတာ့လည္းကုန္သြားလို႕လားေတာ့မသိဘူး။
ဟိုးတစ္ေလာက သူျပန္လာတာကိုေတာင္ေပ်ာ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ထူးဆန္းပါေပ့။ တျခားတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္
လည္းဒီလိုပါပဲ။ ေမ့သြားလုိက္တာတစ္ခ်ိန္ကငါသူတို႕ကိုသံေယာဇဥ္ရွိခဲ့လုိ႕လားလို႕ေတာင္
သံသယျဖစ္မိတယ္။ ကိုယ္ေတြ႕ေတာ့ဒီလိုစြမ္းတယ္။ တျခားလူေတြအေပၚေတာ့ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူး။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္စမ္းႀကည့္ဖုိ႕ေတာ့တုိက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။


ပို႕စ္အသစ္မတင္လို႕စိတ္ညစ္သြားတဲ့မလင္းနဲ႕အျခားလြမ္းတတ္သူမ်ားအတြက္ရည္ရြယ္ျပီးေရးထားပါတယ္။
အားလံုးပဲလြမ္းဆြတ္သတိရျခင္းမ်ားကင္းေ၀းျပီးေပ်ာ္ရြွင္ႀကပါေစ။


Read More...

>

ႏိုင္ငံျခားအေတြ႕အႀကံဳ

Saturday, September 15, 2007 0 ေယာက္၏အျမင္မ်ား

စပ္မိစပ္ရာဘေလာ့မွာေရးထားတဲ့
Happy Birthday To Meကိုဖတ္ျပီးဒီပို႕စ္ကိုေရးျဖစ္သြားတာပါ။
ႏိုင္ငံျခားကိုလူေတြကအထင္ႀကီးႀကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကတုိးတက္တယ္၊ပိုက္ဆံရွာလုိ႕ေကာင္းတယ္ ဆိုျပီးႏိုင္ငံျခားအရမ္းသြားခ်င္ႀကတယ္။ ၀ကၤပါ လည္းမေရာက္ခင္တုန္းကဒီလိုပါပဲ။ ဒီမွာကပညာေကာင္းေကာင္းသင္လို႕ရတယ္ေပါ့ေနာ္။သိပ္ကိုလာခ်င္ခဲ့တာ။ အခုက်ေတာ့မေနခ်င္ဘူး။ အခုမွဒီစကားေျပာရင္လူေတြကေရာက္လုိ႕ေျပာတယ္လို႕ျဖစ္မယ္။ ဒီမွာကျမန္မာျပည္နဲ႕ေတာ့ဆန္႕က်င္ဘက္ပါပဲ။ အေရွ႕ႏိုင္ငံနဲ႕အေနာက္ႏုိင္ငံဆုိေတာ့ေလ။
ဒီမွာမိသားစုနဲ႕ေနရရင္ေတာ့ေတာ္ေသးတယ္။
တစ္ကိုယ္တည္းေနတဲ့သူေတြကေတာ့အရမ္းအထီးက်န္ဆန္မွာပဲ။
ဒီမွာကဘယ္လိုအထီးက်န္ဆန္လဲဆိုေတာ့ -----
၁) အိမ္ေတြကတံခါးေတြအလံုပိတ္ထားတယ္။
Air-con (သို႕) Heater နဲ႕ပဲေနတာမ်ားတယ္။
ဒီေတာ့တစ္အိမ္နဲ႕တစ္အိမ္မသိႀကဘူး။
တစ္ခ်ိဳ႕အိမ္ေတြဆိုလူေနလားမေနလားေတာင္မသိႏိုင္ဘူး။
၂) ေနရာ(State)ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘယ္သြားသြားကားသံုးရတယ္။
ကားမရွိရင္ေျခက်ိဳးသလုိပဲ။
ကိုယ္ကမေမာင္းတတ္ရင္သိတဲ့လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုပို႕ခုိင္း။
ဒီေတာ့သူအားတဲ့အထိေစာင့္ရတယ္။လူတိုင္းနီးပါးကားသံုးႀကေတာ့လမ္းမွာလူမရွိဘူး။
ဒီမွာက အသက္ (၁၆)ႏွစ္ဆုိကားေမာင္းလို႕ရျပီ။
၀ကၤပါေတာင္ကားမေမာင္းတတ္ေသးဘူး။ အေဖပို႕ေပးေနေတာ့သက္သာေနတာ။
၃)တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္လည္းသိပ္မခင္ႀကဘူး။ ဆရာမတစ္ေယာက္ေျပာျပတာေပါ့ေနာ္။
သူတို႕ေတြကသူငယ္ခ်င္းကိုဆိုေနရာနဲ႕လုိက္ျပီးေတာ့ေပါင္းႀကတာတဲ့။သူ႕အတြက္ ေဂါက္ရုိက္ေဖာ္ရုိက္ဖက္သူငယ္ခ်င္းက တျခားကိစၥေတြဆိုအသံုးမ၀င္ဘူးတဲ့။ အတူတူမလုပ္ျဖစ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ေဂါက္ရိုက္ဖို႕မဟုတ္ရင္မဆက္ဆံျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိပဲ။

ဒီလုိဒီလိုအထီးက်န္မွဳေတြရွိတဲ့အေမရိကားပါ။
ဘာနဲ႕တူသလဲဆိုေတာ့ လူခ်မ္းသာနဲ႕လူဆင္းရဲလိုေပါ့။
ဒီမွာက စား၀တ္ေနေရးမပူရေပမဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေနနဲ႕က်ေတာ့ ခ်မ္းသာမွဳမရွိဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာက စား၀တ္ေနေရးပူရေပမဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳအျပည့္အ၀ရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္ကလူေတြကိုလူဆင္းရဲလုိ႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဥပမာေျပာျပတာပါ။ လူေတြကဒီမွာအေနႀကာသြားရင္တစ္ကိုယ္ေကာင္းေတြဆန္လာတတ္တယ္။
စိတ္ဓာတ္ေတြပ်က္စီးလာႀကတယ္။ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုထိန္းမွပဲမပ်က္စီးမွာ။
ဦးသႀကၤန္ က အေမရိကားမွာမေနခ်င္တာကိုနားလည္ပါတယ္။ ဒီမွာကျမန္မာျပည္အေနနဲ႕ႀကည့္ရင္ တစ္လ ေဒၚလာ(၂၀၀၀)ေလာက္ရတယ္ဆုိေပမဲ့ ေဒၚလာနဲ႕သံုးရတာေလ။
ျမန္မာပိုက္ဆံနဲ႕ဆို သိန္း(၂၀) နီးပါးေလာက္ ရွိေပမယ့္
"ဆင္လည္းဆင္အထြာနဲ႕ဆင္၊ ႀကြက္လည္းႀကြက္အထြာနဲ႕ႀကြက္"လုိေပါ့။ ဒီမွာသူ႕ဟာနဲ႕သူေလာက္ရုံေလာက္ပဲရွိတာပါ။ အိမ္တစ္လံုးကို သိန္းဂဏန္းေပးရတယ္။
၁ သိန္း ၂သိန္းေပါ့ေနာ္။ ဟိုမွာေဒၚလာ ၁သိန္း ၂သိန္းဆုိရင္ေတာ့
နန္းေတာ္ေတာင္၀ယ္လုိ႕ရမယ္။
အလုုပ္ကေတာ့အရမ္းေပါပါတယ္။ တစ္နာရီလုပ္ရင္ (၇)ေဒၚလာရတယ္။
ဒါေပမဲ့လုပ္ရတာကမတတ္သာဘူး။ တစ္ေနကုန္မတ္တပ္ရပ္ျပီးတစ္ခ်ိန္လံုးလုပ္ေနရတာ။
နားခ်ိန္ေတာ့ရွိတာေပါ့ေနာ္။
ပညာနဲ႕လုပ္စားတဲ့လူေတြဆုိတတ္သာတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့မ်ားေသာအားျဖင့္ဒီေရာက္လာႀကတဲ့လူေတြကစာသိပ္မသင္ျဖစ္ႀကေတာ့ဘူး။
စာသင္ရတာပင္ပန္းျပီးအခ်ိန္အရမ္းကုန္လို႕ေလ။
ပညာနဲ႕အလုပ္လုပ္ဖို႕အနည္းဆံုး(၄)ႏွစ္ေလာက္ေတာ့သင္ရမယ္။ဒီေတာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေက်ာင္းမတတ္ေတာ့ဘဲ
အလုပ္ပဲလုပ္ႀကေတာ့တယ္။ကေလးေတြကေတာ့ေက်ာင္းတတ္တာေပါ့ေနာ္။
လူႀကီးေတြကုိေျပာတာ။
၀ကၤပါလည္းကေလးဘဲရွိေသးတာကိုး။ဒီေတာ့ေက်ာင္းတတ္တယ္။ အလုပ္ကေတာ့ေက်ာင္းပိတ္ဆိုမိဘေတြကိုကူလုပ္ေပးတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လူဆိုတာတစ္ခုကိုလုိခ်င္ရင္တစ္ခုေတာ့စြန္႕လွြတ္ရမွာပဲေပါ့။ အားလုံးျပီးျပည့္စံုဖို႕ဆုိတာမလြယ္ဘူးေလ။ အခုဒီမွာေကာင္းေကာင္းစား၊ေကာင္းေကာင္းေနရတယ္။
ပညာလည္းေကာင္းေကာင္းသင္ရတယ္။ဒီေလာက္ဆိုေတာ္ပါျပီ။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။စိတ္ထဲတုိက္ဆိုင္တာေလးကိုေရးလိုက္တာပါ။ ေလာကမွာဘယ္အရာမဆိုအေကာင္းနဲ႕အဆိုးဒြန္တြဲေနတာပါပဲ။
ဘယ္မွာပဲေနေနစိတ္ထားတတ္ရင္အားလံုးေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းတာႀကီးပါပဲ။

Read More...

GlossyBlue Blogger by Black Quanta. Theme & Icons by N.Design Studio
Entries RSS Comments RSS